Στην συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Θεσσαλίας (16.7.26), κατά την συζήτηση του κυβερνητικού «Σχέδιο Εθνικής Στρατηγικής για τα ύδατα και τη Θεσσαλία του μέλλοντος», παρά τη φασαρία Κουρέτα-Αγοραστού και τις επιμέρους διαφοροποιήσεις της διοίκησης Κουρέτα, αναδείχτηκε απο τη μια η ουσιαστική σύμπλευσή τους στη στρατηγική Ε.Ε, κυβέρνησης, κεφαλαίου, για παραπέρα εμπορευματοποίηση του νερού, περιορισμών στην κατανάλωση για λαικές ανάγκες και στην απουσία ολοκληρωμένης αντιπλημμυρικής θωράκισης, και απο την άλλη οι πολιτικές θέσεις του ΚΚΕ και των εκλεγμένων του με την Λαική Συσπείρωση. Θέσεις που μπορούν στο πλαίσιο μιας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, να ικανοποιήσουν σήμερα με βάση τις μεγάλες τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν, ασφαλή και προσιτή σε όλους ύδρευση, αποτελεσματική άρδευση, αντιπλημμυρική προστασία, παραγωγή φτηνής εγχώριας ηλεκτρικής ενέργειας, προστασία του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, ισόρροπη ανάπτυξη περιοχών και κλάδων.
Μιλώντας ο επικεφαλής της Λαικής Συσπείρωσης Θεσσαλίας, Τάσος Τσιαπλές, ανέφερε τα εξής:
«Η Λαική Συσπείρωση απορίπτει την αντιλαική πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, το νέο κυβερνητικό Σχέδιο για το νερό και την Θεσσαλία του μέλλοντος, όπως και την πολιτική της περιφερειακής αρχής, γιατί έχουν αντιλαικό πρόσημο και δεν λύνουν τα προβλήματα.
Πέρα απο την αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης για το υδατικό, δίνει τις κατευθύνσεις για τη αντιλαική διαχείριση του, έχοντας ως άξονες τη βασική οδηγία – πλαίσιο της ΕΕ για το νερά (2000/60/ΕΚ) και την οδηγία 2007/60/ΕΚ για την διαχείριση των κινδύνων πλημμύρας, που δεν απέτρεψαν ούτε τους DANIEL και ELIAS, ούτε τον ΙΑΝΟ, γενικότερα τις πλημμύρες στη Θεσσαλία και στη χώρα μας, ούτε την λειψυδρία. Αυτές συνοψίζονται στα εξής:
– Οτι το νερό είναι εμπόρευμα, η διαχείρισή του οφείλει να λειτουργεί ανταποδοτικά και πρέπει με κάθε τρόπο να «ανακτηθεί το κόστος» που το ορίζει με συγκεκριμένο τρόπο.
– Οι επιχειρήσεις – παροχής ύδατος, πρέπει να είναι «οικονομικά βιώσιμες» και ικανές να διαχειριστούν το νερό ως εμπόρευμα, που σημαίνει «οικονομίες κλίμακας», δηλαδή συγκέντρωση των υπηρεσιών, συγχωνεύσεις ΔΕΥΑ, αύξηση της τιμολόγησης όπως άλλωστε κάνουν οι ΔΕΥΑ. Βασική τους αρχή είναι «ο χρήστης πληρώνει», κατά το «ο ρυπαίνων πληρώνει…»
– Ο περιορισμός της χρήσης του νερού για την κάλυψη βασικών λαϊκών αναγκών (ύδρευση, άρδευση – αγροτική παραγωγή), άσχετα απ’ τις ανάγκες που έχει η λαϊκή οικογένεια, ή η αγροτική παραγωγή, με κύρια πρόφαση την κλιματική αλλαγή, ώστε να μπορεί πιο «ορθολογικά» να γίνει διαχείριση του νερού απ’ τη σκοπιά του κεφαλαίου και ως εμπόρευμα. Για τον αρδευτικό – αγροτικό σχεδιασμό επαναφέρει την ανάγκη για αναδιάρθρωση καλλιεργειών. Για τη φτωχή αγροτιά έχει χαρτογράφηση γεωτρήσεων – εξάλειψη στην πορεία των ιδιωτικών γεωτρήσεων, επέκταση των κεντρικών δικτύων, ψηφιακούς μετρητές. Γενικότερα, για ύδρευση – άρδευση δεν μπορεί να υπάρχει κατανάλωση νερού δίχως πληρωμή.
Εισάγει τη λογική της επαναχρησιμοποίησης του νερού και βάζει ως στόχο το μεγαλύτερο μέρος της άρδευσης να γίνεται με νερό από επεξεργασμένα λύματα ή εναλλακτικές πηγές, π.χ αφαλάτωση! Δεν εξγηγεί όμως γιατί αυτό θα κοστίζει λιγότερο, όταν είναι γνωστό ότι η αφαλάτωση είναι πολύ κοστοβόρα και ότι επεξεργασία λυμάτων και αφαλάτωση δεν κάνει ο καθένας, παρά μόνο οι αντίστοιχες επιχειρήσεις που σημαίνει ότι ανοίγει μεγάλο πεδίο κερδοφόρων επενδύσεων για το κεφάλαιο.
Κάνει μια γενικόλογη αναφορά στην ανάγκη «μεταφοράς πλεοναζόντων υδάτων σε ελλειμματικές περιοχές», χωρίς να λέει κουβέντα για την εκτροπή του άνω ρου του Αχελώου, με ταυτόχρονη δημιουργία έργων αποθήκευσης, ταμιευτήρες.
Σε ότι αφορά τη τη διαχείριση των πλημμυρών, προτείνει «λύσεις βασισμένες στη φύση» για την ορεινή υδρονομία, δηλαδή «ήπιες λύσεις» φράγματα με κορμούς κλπ, που έλεγαν οι Ολλανδοί και κατηγορηματικά όχι στα «σκληρά έργα», εννοώντας προφανώς τα μεγάλα ή μικρότερα φράγματα. Θεωρεί κρίσιμο τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης λες και θα αποτρέψει την πλημμύρα.
Εχουμε βαρεθεί, οι κυβερνήσεις και η περιφέρεια που ευθύνονται για τις τεράστιες καταστροφές απο τις πλημμύρες και την λειψυδρία, να παριστάνουν στη συνέχεια τους σωτήρες.
Μάλιστα στην Θεσσαλία δεν συμβαίνει μόνο αυτό. Με βάση τα λεγόμενα σχέδια αποκατάστασης της Ολλανδικής Εταιρείας που παρήγγειλε η κυβέρνηση και της Περιφέρειας που συμφωνούν κατά 90%, πατώντας πάνω στην καταστροφή που προκάλεσε η πολιτική τους, επιδιώκουν να δημιουργηθεί ένα νέο Ελντοράντο κερδοφορίας για μεγάλους ομίλους σε βάρος χιλιάδων οικογενειών, που ζούσαν απ’ τη δουλειά τους και προσπαθούν σήμερα να επιβιώσουν.
Πίσω απ’ τις διακηρύξεις κυβέρνησης και περιφέρειας για αποκατάσταση και ανασυγκρότηση της Θεσσαλίας, για αντιμετώπιση της λειψυδρίας, θα βρούμε τα σχέδια μετατροπής του νερού σε πανάκριβο εμπόρευμα, όσο μάλιστα αυξάνεται η κατανάλωση, τα αντιδραστικά σχέδια για συγκέντρωση της γης και της παραγωγής στο μεγάλο κεφάλαιο, για ξεκλήρισμα των αγροτών και κατάργηση αναγκαίων καλλιεργειών, για μετατροπή της Θεσσαλίας σε διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων.
Πίσω από τον μεγάλο διαχρονικό κατάλογο των ελλείψεων έργων και υποδομών για την αντιπλημμυρική προστασία και της εξασφάλιση επαρκούς και ποιοτικού νερού χωρίς να είναι εμπόρευμα για τις λαικές ανάγκες, θα βρούμε τις μεταμνημονιακές δεσμεύσεις στην Ε.Ε για τη διασφάλιση των ετήσιων «ματωμένων πλεονασμάτων» και την περικοπή κρατικών δαπανών για τις ανάγκες μας.
Βρίσκουμε απέναντί μας ένα εχθρικό κράτος που δεν μπορεί να μας προστατέψει απ’ τις φυσικές καταστροφές, να μας αποζημιώσει πλήρως γι’ αυτές, αλλά μπορεί να μας γονατίζει στους φόρους για να δίνει γενναιόδωρες φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές, βιομηχάνους, τραπεζικούς ομίλους και να ξοδεύει δισεκατομμύρια για ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς.
Για να περάσει χωρίς εμπόδια η αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, η εκάστοτε κυβέρνηση αξιοποιεί προπαγανδιστικά τη λειψυδρία. Ενα πρόβλημα που έχει αντιμετωπιστεί επιστημονικά και υπάρχουν δοκιμασμένες, αποτελεσματικές λύσεις.
Τι χρειάζεται; Μια σειρά έργα υποδομής, για να συγκεντρώνεται, να διοχετεύεται και να κατανέμεται ορθολογικά το νερό.
Τι συμβαίνει σήμερα; Η χώρα μας έχει χαμηλό ποσοστό αξιοποίησης των ωφέλιμων υδάτινων πόρων που διαθέτει. Ετησίως δεν ξεπερνά το 12,5%. Ετησίως αξιοποιείται λιγότερο απ’ το 10% του βρόχινου νερού. Σε πολλές πόλεις, πάνω απ’ το 30% της παροχής νερού χάνεται απο τα παλαιωμένα δίκτυα.
Στη Θεσσαλία, αναγκαία έργα, πολλαπλά χρήσιμα για τον περιορισμό του υδάτινου ελλείμματος, όπως η εκτροπή του άνω ρου του Αχελώου, οι πρόσθετοι ταμιευτήρες στη λεκάνη απορροής του Πηνειού (στο Μουζάκι, στην Πύλη), στον Ενιππέα, στο Αγιονέρι, κ.α, μένουν στα χαρτιά για δεκαετίες.
Τα έργα που χρειάζονται είναι γνωστά. Εργα για τη συλλογή και αποθήκευση βρόχινου νερού, καθώς και των ποταμών και χειμάρρων, με την κατασκευή φραγμάτων και λιμνοδεξαμενών. Εργα για την εξοικονόμηση και την αύξηση της αποδοτικότητας της χρήσης του νερού, για τη μείωση των απωλειών στα δίκτυα μεταφοράς, την αλλαγή μεθόδων άρδευσης.
Γιατί δεν υλοποιήθηκαν αυτά; Είναι μήπως οι κυβερνήσεις ανίκανες; Οχι, ήταν και είναι ικανές να προωθούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και να εμφανίζουν τις επιλογές τους ως λύση στα λαικά προβλήματα.
Γι’ αυτό απεντάχθηκαν απ’ το Ταμείο Ανάκαμψης κρίσιμα έργα για την ύδρευση, την άρδευση και την αντιπλημμυρική προστασία ύψους 300 εκατ. ευρώ. Γι’ αυτό οι αντιπλημμυρικές υποδομές δεν θεωρούνται επιλέξιμες δαπάνες απ’ την Ε.Ε.
Η κυβέρνηση προωθεί το σχέδιο της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου, στο όνομα του εξορθολογισμού του διοικητικού και οικονομικού κόστους διαχείρισης του νερού, όπως έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ με την μετατροπή της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ σε μετοχικές Α.Ε που εισήχθησαν στο Χρηματηστήριο προ 20ετία., με το πέρασμα των μετοχών στο ΤΑΙΠΕΔ. Στόχος τους είναι η ενίσχυση της «διακυβέρνησης στον τομέα των υδάτων». Γι’ αυτό έφτιαξε την Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας και Νερού, προωθεί την συνένωση των ΔΕΥΑ, πήρε αρμοδιότητες απο Περιφέρεια και ΤΟΕΒ στον ΟΔΥΘ Α.Ε. Ενισχύει την επιχειρησιακή ικανότητα των παρόχων νερού, κατά τα πρότυπα της ΕΥΔΑΠ- ΕΥΑΘ, ΟΔΥΘ . Δηλαδή, συγκέντρωση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον τομέα του νερού και επέκτασή της και σε άλλους τομείς, όπως ενέργεια ή και εμφιάλωση νερού όπως προβλέπεται ως δυνατότητα για τις ΔΕΥΑ και γενικότερα τους «παρόχους ύδατος…»
Η απαράδεκτη κατάσταση που ζούμε μπορεί να αλλάξει. Ας σκεφτούμε πόσο καλύτερη μπορεί να γίνει η ζωή του λαού, αν οι αποφάσεις δε λαμβάνονταν με γνώμονα το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων. Αν δεν υπήρχαν οι δεσμεύσεις της ΕΕ, της νέας ΚΑΠ, της κοινοτικής Οδηγίας του νερού, τα ματωμένα πλεονάσματα, οι πολεμικοί εξοπλισμοί.
Αυτήν την διέξοδο του σοσιαλισμού προτείνει το ΚΚΕ, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να ικανοποιηθεί το σύνολο των αναγκών μας με βάση τις μεγάλες τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν. Να διασφαλίσουμε ασφαλή και προσιτή σε όλους ύδρευση, αποτελεσματική άρδευση, αντιπλημμυρική προστασία, παραγωγή φτηνής εγχώριας ηλεκτρικής ενέργειας, προστασία του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, ισόρροπη ανάπτυξη περιοχών και κλάδων.
Αυτά μπορούν να γίνουν, γιατί στον σοσιαλισμό ο σκοπός της παραγωγής δεν θα είναι πλέον το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά η ευημερία της κοινωνίας. Η η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα εργοστάσια, το νερό, τη γη, τις υποδομές θα καταργηθεί και θα γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία.
Ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας θα μπορεί να αξιοποιεί προγραμματισμένα τα μέσα παραγωγής και τους εργαζόμενους, με βάση προκαθορισμένους στόχους και προτεραιότητες. Θα αξιοποιεί τη διεπιστημονική έρευνα για τη γρήγορη ενσωμάτωση νέων τεχνολογικών λύσεων και την έγκαιρη πρόβλεψη των μελλοντικών αναγκών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα εργοστάσια επεξεργασίας νερού, τα δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης θα αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία και θα ανήκουν στον Ενιαίο Κρατικό Φορέα Νερού της εργατικής εξουσίας, ο οποίος σε συνεργασία με άλλους αντίστοιχους κρατικούς φορείς, όπως της Ενέργειας, της Πολιτικής Προστασίας, των Δασών, θα διασφαλίζει:
Την κατασκευή υποδομών εμπλουτισμού των επίγειων και υπόγειων υδροφορέων και την ενεργοποίηση τεχνικών εξοικονόμησης του νερού.
Την αύξηση των αρδευόμενων εκτάσεων για τη στήριξη της εγχώριας αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής (στα τρόφιμα, στην κλωστοϋφαντουργία κ.λπ.) και την αναβάθμιση της κτηνοτροφίας.
Την εξασφάλιση λαϊκής κατανάλωσης και ιδιαίτερα ύδρευσης με ελεγμένο, ποιοτικό νερό, η οποία θα κατοχυρώνει το νερό ως κοινωνικό δικαίωμα.
Την αντιπλημμυρική προστασία, την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, την ανάταξη οικοσυστημάτων των ποταμών και των λιμνών.
Τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας, με αξιοποίηση των νερών για ηλέκτροπαραγωγή.
Και φυσικά δεν περιμένουμε παθητικά κάποια «μεγάλη μέρα» για να υλοποιηθεί η πρότασή μας. Είμαστε καθημερινά μπροστά στον αγώνα, στη σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, για να σταματήσει να βρίσκεται το νερό στα χέρια Α.Ε.
Για να καταργηθεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο ενσωμάτωσης των Οδηγιών της ΕΕ, που εδραιώνει την επιχειρηματική λειτουργία στο νερό. Παλεύουμε όχι μόνο ενάντια στην άμεση ιδιωτικοποίηση του νερού, αλλά συνολικά ενάντια στην επιχειρηματική λειτουργία, στην εμπορευματοποίηση και στην έμμεση ιδιωτικοποίησή του από τις δημοτικές επιχειρήσεις και Α.Ε του Δημοσίου (ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ),τον ΟΔΥΘ.
Για να δημιουργηθεί ενιαίος, αποκλειστικά κρατικός φορέας διαχείρισης των υδάτων, που θα λειτουργεί με γνώμονα την κάλυψη του συνόλου των λαϊκών αναγκών. Για να καταργηθούν ο ΟΔΥΘ και όλο το νομοθετικό πλαίσιο εφαρμογής της ευρωενωσιακής Οδηγίας για πλήρη εμπορευματοποίηση του νερού.
Για φτηνό, ελεγμένο, ποιοτικό νερό για τον λαό, με άμεση μείωση των τιμολογίων κατά 30% σε ανέργους, χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους.
Για άμεση υλοποίηση και ολοκλήρωση των αναγκαίων έργων υποδομής, χωρίς ΣΔΙΤ και συμβάσεις παραχώρησης.
Για να καταργηθούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις και να γίνουν άμεσα οι αναγκαίες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.
