H ζωή μίας φοιτήτριας την περίοδο της καραντίνας – Συνέντευξη στη Δέσποινα Κοτρόγια

463

Αναμφίβολα, η πανδημία του Covid-19, έχει επηρεάσει την καθημερινότητα όλων μας και σε αυτή τη νέα πραγματικότητα καλούνται να λειτουργήσουν και οι  φοιτητές.

Μερικοί από αυτούς έχουν βρει έναν εποικοδομητικό τρόπο να αξιοποιήσουν τις ημέρες του εγκλεισμού τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν δηλώνουν τη δυσαρέσκεια τους για τη δύσκολη εποχή που διανύουμε. Μία από αυτούς είναι και η 20χρονη φοιτήτρια Σεραίνα Δούτση φοιτήτρια του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, που μίλησε στην ηλεκτρονική εφημερίδα VolosPress και μας αφηγήθηκε τη καθημερινότητα της κατά τη διάρκεια της καραντίνας.

Η ημέρα της ξεκινάει από τις 8 το πρωί. Αφού φτιάξει το καθιερωμένο καφεδάκι της και ετοιμαστεί, ανοίγει τον υπολογιστή της και το διαδικτυακό μάθημα αρχίζει. Όταν  κάποιες ημέρες νιώθει κακόκεφη ή δεν έχει διάθεση να παρακολουθήσει τη διάλεξη, ανοίγει το ραδιόφωνο για να ακούσει μουσική και ντύνεται σαν να επρόκειτο να βγει βόλτα.

Όπως δήλωσε η τηλεκπαίδευση για άλλους έχει λειτουργήσει θετικά και για άλλους ανασταλτικά. Την ίδια την ευνόησε καθώς το ακαδημαϊκό της πρόγραμμα ήταν αρκετά επιβαρυμένο το συγκεκριμένο εξάμηνο και με αυτόν τον τρόπο την εξυπηρέτησε να οργανώσει το διάβασμά της, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα την είχε. Επιπλέον, τη διευκόλυνε στην εξοικονόμηση χρόνου. Πολλά μαθήματα της διεξάγονταν αμέσως μετά τη παράδοση ενός άλλου μαθήματος, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει να αλλάζει αίθουσες ή και κτήρια εγκαίρως.

Παρόλα αυτά, όπως εξομολογήθηκε, αυτός ο ψηφιακός τρόπος εκμάθησης την κουράζει πολλές φορές, τόσο σωματικά (π.χ. πονοκέφαλοι, επιβάρυνση της μυωπίας), όσο και ψυχολογικά.

Όπως είπε «Είναι αρκετά ψυχοφθόρο. Είναι η πρώτη μου χρονιά στο πανεπιστήμιο και δεν έχω έρθει σε επαφή με τους συμφοιτητές μου… Δεν ξέρω πως είναι και αυτό είναι και το παράπονο των καθηγητών μας. Συχνά μας λένε ότι αισθάνονται ότι μιλάνε σε ένα μαύρο κουτί, λες και είμαστε ρομπότ, λες και δεν έχουμε πρόσωπο… Δεν γνωρίζουν καν που απευθύνονται, πως είμαστε».

Αναφέρθηκε στα τεχνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πλατφόρμα, όπως η διακοπή της σύνδεσης, με αποτέλεσμα οι φοιτητές “αναγκάζονται” να κλείνουν μικρόφωνα και κάμερες, καθώς επίσης και η ελλιπής παρουσία των παιδιών στο μάθημα. «Είμαστε 150 άτομα στο τμήμα, αλλά δεν μπαίνουν όλοι. Σε άλλα μαθήματα μπαίνουν 80 και σε άλλα 30. Πάλι όμως πέφτει το σύστημα», αναφέρει μεταξύ άλλων.

Το φοιτητικό της όνειρο φαίνεται να «ναυάγησε», καθώς όπως είπε «Έδωσα δύο φορές Πανελλήνιες προκειμένου να περάσω στη σχολή που επιθυμούσα και όταν τα κατάφερα, όσα περίμενα με ανυπομονησία να ζήσω όλα αυτά τα χρόνια, να πάω στο πανεπιστήμιο να γνωρίσω νέους ανθρώπους και τη πολύφημη  φοιτητική ζωή, δυστυχώς όπως ήρθαν τα πράγματα δεν είναι εφικτά. Νοίκιασα σπίτι, το πληρώνω κανονικά, αλλά δεν έχω πάει καν να το φτιάξω. Γιατί τι να κάνω ολομόναχη σε μία ξένη πόλη, που τα παιδιά είναι στις πόλεις τους, που το πανεπιστήμιο είναι κλειστό, που ΟΛΑ είναι κλειστά; Τουλάχιστον εδώ έχω τη μητέρα μου. Μου λείπει το αμφιθέατρο που έρχεσαι σε μία πιο άμεση επαφή με τους καθηγητές και τους φίλους σου. Είναι διαφορετική η αίσθηση, λείπει ο αυθορμητισμός. Για να μιλήσεις τώρα πρέπει να σηκώσεις ένα διαδικτυακό χέρι. Λείπει η αίσθηση του να είσαι φοιτήτρια, είναι σαν να είσαι μόνος σου σε έναν χώρο και να παρακολουθείς εκπαιδευτικά βιντεάκια, το οποίο μπορεί να το κάνει ο καθένας».

 

Ωστόσο, η επαφή των παιδιών δεν σταμάτησε, καθώς κατάφεραν να δημιουργήσουν δύο διαφορετικές ομάδες στο facebook, με σκοπό να συνομιλούν, στη μία για θέματα αποκλειστικά της σχολής τους και στην άλλη να επικοινωνούν σε φιλικό επίπεδο.

 

Όπως δήλωσε, τώρα είναι πιο έντονη η αλληλεγγύη μεταξύ τους, ο ένας βοηθάει τον άλλον πιο πολύ, σε σχέση με το παρελθόν  που ήταν πιο ανταγωνιστικά τα πράγματα.

Παρότι όμως, όλα δείχνουν ότι οι φοιτητές επέστρεψαν στις προπτυχιακές τους υποχρεώσεις, προκειμένου να γεμίσουν τον χρόνο τους, υπάρχει και η άλλη πλευρά του «νομίσματος», αφού όπως τόνισε «το να είναι στη πόλη που σπουδάζεις σου δίνει μία ίσως μεγαλύτερη ώθηση να παρευρεθείς στο μάθημα, γιατί στο σπίτι, στον υπολογιστή, μπορεί ο άλλος να ανοίξει ένα παράθυρο να βλέπει ταινίες και να δείχνει ότι είναι συνδεδεμένος».

 

Επίσης, αναφέρθηκε και στην αναχρονιστική πρόοδο του συστήματος, η οποία –ενώ μπορεί πλέον- δε διευκολύνει τα άτομα που εργάζονται «Οι διαλέξεις δεν είναι ακόμη μαγνητοσκοπημένες, συνεπώς πρέπει αναγκαστικά να τις παρακολουθείς συγκεκριμένη ώρα και μέρα. Μία φίλη μου λοιπόν, προκειμένου να γλιτώσει κάποιες απουσίες σε ορισμένα υποχρεωτικά μαθήματα, ανοίγει τη πλατφόρμα την ώρα της δουλειάς, ώστε να φαίνεται απλώς ότι είναι μέσα».

Ωστόσο, οι πολύωρες ακαδημαϊκές της υποχρεώσεις δε της «αφήνουν» πολλά περιθώρια για ελεύθερο χρόνο.

Από τις 9 το πρωί, έως τις 5 το απόγευμα βρίσκεται μπροστά από τον υπολογιστή, παρακολουθώντας τις διαλέξεις, οι οποίες μερικές φορές διαρκούν μέχρι τις 9 το βράδυ, με αποτέλεσμα να ξαπλώνει κατάκοπη στο κρεβάτι της, σκεπτόμενη ότι θα ξαναζήσει την ίδια  ημέρα. Εντούτοις, μία-δύο φορές την εβδομάδα «ξεκλέβει» λίγο από τον χρόνο της, προκειμένου να αθληθεί στον καθαρό αέρα. Τα περισσότερα βράδια της προτιμάει να βλέπει ταινίες και σειρές, ενώ γενικά η προσωπική της ζωή έχει μειωθεί σημαντικά, κάνοντας την να ζει την ίδια ημέρα ξανά και ξανά, όπως επισήμανε «Ήμουν ένας αρκετά κοινωνικός άνθρωπος. Πήγαινα για καφέ, πήγαινα στο θέατρο, στον κινηματογράφο, έκανα ταξίδια. Πλέον η καλύτερη έξοδος μου είναι το μάρκετ, πηγαίνω μέρα παρά μέρα να αγοράσω οτιδήποτε μόνο και μόνο για να βγω από το σπίτι» δηλώνει χαμογελώντας. Ταυτόχρονα, προκειμένου να μη «χάσει» επαφή με τις φίλες της και να «αναπληρώσει» το χαμένο έδαφος επικοινωνεί συχνά μαζί τους με βίντεοκλήση.

Ιδιαίτερα αυτές τις γιορτινές ημέρες που συνήθιζε να τις περνάει οικογενειακά και με πολύ κόσμο, η ιδέα ότι την φετινή χρονιά δεν θα είναι ίδια η ατμόσφαιρα της έχει δημιουργήσει μία αίσθηση μελαγχολίας.

Όπως δήλωσε «Δεν βιώνω Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο μας επισκέπτονταν οι συγγενείς μου από την Αθήνα, καθόμασταν όλοι γύρω από το εορταστικό τραπέζι, τρώγαμε, μιλάγαμε, μαλώναμε, παίζαμε… Φέτος μάλιστα ο αδελφός μου είναι φαντάρος και θα λείπει. Έτσι, θα είναι άλλη μία απλή μέρα, γι’ αυτόν τον λόγο θεωρώ τη δεύτερη καραντίνα χειρότερη».

Η Σεραίνα, προέτρεψε τον κόσμο να περνά όσο καλύτερα μπορούμε τις ημέρες του εγκλεισμού και ευχήθηκε να ξυπνήσει το επόμενη πρωί και όλα να έχουν τελειώσει, έτσι ώστε να ξαναγυρίσει στην καθημερινότητα της, την οποία μέχρι πρότινος θεωρούσε δεδομένη «Αναπολώ την ελευθερία μου. Τώρα πρέπει να στείλεις μήνυμα και να πάρεις έγκριση για να βγεις για περπάτημα, αν μου το έλεγε κάποιος λίγο καιρό πριν πραγματικά θα γέλαγα», είπε κλείνοντας η συζήτησή μας.

 

 

 

Απάντηση