«Δεν τραγούδησα απλώς την Ιστορία· κουβάλησα το βάρος της σαν οικογενειακό χρέος», είχε πει ο Λάκης Χαλκιάς, τεκμηριωμένα και καθολικά μία από τις πιο επιβλητικές, δωρικές και αδιαπραγμάτευτες μορφές του ελληνικού τραγουδιού. Σε ένα μουσικό βιομηχανοποιημένο τοπίο που κατασκευάζεται στους θαλάμους ηχογράφησης και λειαίνεται στις γυαλιστερές επιφάνειες των μιντιακών μηχανισμών, ο Λάκης Χαλκιάς εκπροσώπησε (ως όφειλε) μια φωνητική και ηθική πάστα που δεν χρειάστηκε ποτέ το πρόσκαιρο χάδι των δημοσίων σχέσεων για να επιβιώσει. Ο Λάκης Χαλκιάς, που περνά πλέον στην απέναντι όχθη της μουσικής μας μυθολογίας, ήταν ένας ερμηνευτής με σπάνια φωνητική έκταση, αλλά και ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στην προφορική μνήμη του γένους, το βυζαντινό μέλος, το δημοτικό αποτύπωμα και το μοντέρνο, πολιτικοποιημένο έντεχνο τραγούδι της Μεταπολίτευσης. Ήξερε την αποστολή του. Έδωσε φωνή στην ιστορία μας καθώς την έζησε και την κουβάλησε στους ώμους του σαν οικογενειακό κληρονόμημα. Ένα βαρύ, αδιαπραγμάτευτο χρέος που κουβάλησε μέχρι τέλους. Το σπάνιο και εξαιρετικό μέταλλο της φωνής του έκανε κάθε ερμηνεία του μοναδική και ξεχωριστή! Το ήθος του, η σεμνότητά του, η αφοσίωσή του στην μεγάλη τέχνη του θα παραμείνουν παντοτινές παρακαταθήκες για κάθε καλλιτέχνη και για τις επερχόμενες γενιές
Αντίο λεβέντη!
