Έχετε επιστρέψει και ζείτε στην Ελλάδα εδώ και εννέα μήνες. Πώς αισθάνεστε;
Ειρήνη: Είναι κάτι πολύ ξεχωριστό. Από τη μία πλευρά, αισθανόμαστε σαν να μην φύγαμε ποτέ πραγματικά, αλλά από την άλλη όλα μοιάζουν καινούργια. Είναι κάτι οικείο, αλλά ταυτόχρονα διαφορετικό! Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη ότι ζούμε μόνιμα στην Ελλάδα. Όταν μέναμε στην Αυστρία, πηγαίναμε συχνά στο εξωτερικό για προπονητικά καμπ, οπότε είναι σαν να βρισκόμαστε σε ένα ακόμη τέτοιο ταξίδι. Πιστεύω, όμως, ότι σύντομα θα συνειδητοποιήσουμε πως αυτή είναι πλέον η μόνιμη κατοικία μας.
Ακόμη και τώρα, κάποιες φορές δεν ξέρουμε πού βρισκόμαστε! Για παράδειγμα, ξυπνάω το πρωί και αναρωτιέμαι: «Πού είμαι;». Ακόμη και στους αγώνες, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όταν ο εκφωνητής ανακοίνωσε «Νούμερο 11, Ελλάδα», δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι αναφερόταν σε εμάς. Είναι κάτι πολύ ξεχωριστό. Δεν βρίσκουμε τις λέξεις για να το περιγράψουμε. Είναι απίστευτο αυτό που συνέβη και ακόμη δεν μπορούμε να το πιστέψουμε.
Πείτε μας περισσότερα για το πώς προέκυψε η επιστροφή σας στην Ελλάδα.
Άννα-Μαρία: Ζούσαμε στην Αυστρία για 14 χρόνια. Ήταν ένα υπέροχο κεφάλαιο της ζωής μας, αλλά τα τελευταία χρόνια αρχίσαμε να συζητάμε ότι θα θέλαμε να επιστρέψουμε στην Ελλάδα. Δεν είχαμε προσδιορίσει κάτι συγκεκριμένο, ήταν περισσότερο ένα γενικό συναίσθημα. Γνωρίζαμε ότι πάντα θέλαμε να γυρίσουμε, απλώς δεν ξέραμε πότε.
Ειρήνη: Και τότε παρουσιάστηκε η ευκαιρία! Ήταν κάτι που πραγματικά επιθυμούσαμε βαθιά μέσα στην καρδιά μας. Όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα. Ίσως γι’ αυτό δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως τι έχει συμβεί…
Πρέπει πραγματικά να ευχαριστήσουμε τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, κ. Ισίδωρο Κούβελο, και τον πρόεδρο της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, κ. Κυριάκο Γιαννόπουλο. Από την πρώτη στιγμή αισθανθήκαμε ασφάλεια, εκτίμηση και υποστήριξη. Μας έλεγαν: «Σας θέλουμε πραγματικά, σας εκτιμούμε και πιστεύουμε σε εσάς». Ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα.
Άννα-Μαρία: Φυσικά, έπρεπε να σκεφτούμε τα πάντα, γιατί επρόκειτο και πάλι για μια απόφαση που θα άλλαζε τη ζωή μας. Το είχαμε κάνει πριν από 14 χρόνια, όταν μετακομίσαμε από την Ελλάδα στην Αυστρία, κάτι που ήταν επίσης ένα πολύ μεγάλο βήμα. Τότε, όμως, ήμασταν μόλις 14 ετών και τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Τώρα είχαμε δημιουργήσει τη ζωή μας στην Αυστρία και έπρεπε να εξετάσουμε κάθε παράμετρο, τόσο στον αθλητισμό όσο και έξω από αυτόν, καθώς και όλα όσα συνεπαγόταν μια τέτοια απόφαση. Παρόλο που βαθιά μέσα μας θέλαμε να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, δεν ήταν εύκολη απόφαση ούτε εύκολη μετακόμιση.
Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί, πριν από 14 χρόνια, αποφασίσατε αρχικά να φύγετε από την Ελλάδα;
Ειρήνη: Εκείνη την περίοδο υπήρχαν προβλήματα έλλειψης αξιοκρατίας στην Ομοσπονδία. Ήμασταν πρωταθλήτριες Ελλάδας για πέντε χρόνια και το 2011 είχαμε κατακτήσει χρυσά μετάλλια στο σόλο και στο ντουέτο στο COMEN Cup. Παρ’ όλα αυτά, συνειδητοποιήσαμε πολύ γρήγορα ότι δεν μπορούσαμε να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας στην Ελλάδα.
Είχαμε, λοιπόν, τρεις επιλογές. Είτε να αποδεχτούμε την κατάσταση και να συνεχίσουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες, είτε να σταματήσουμε τη συγχρονισμένη κολύμβηση είτε να φύγουμε στο εξωτερικό. Αυτές ήταν οι επιλογές που μας έθεσε η μητέρα μας, αλλά ήταν και η πραγματικότητα. Δεν θέλαμε να σταματήσουμε, αλλά ούτε μπορούσαμε να συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο. Έτσι αποφασίσαμε να μετακομίσουμε.
Δεν λέμε ποτέ «ποτέ» μετά από όλα αυτά. Αισθανόμαστε ότι έχουμε ζήσει ήδη μια πολύ γεμάτη ζωή. Είμαστε πραγματικά ευγνώμονες για όλα και κυρίως επειδή είχαμε τη δυνατότητα να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε.
Άννα-Μαρία: Η επιστροφή μας στην Ελλάδα, τώρα που υπάρχει μια Ομοσπονδία που μας στηρίζει πραγματικά, είναι κάτι υπέροχο. Ο αθλητισμός έχει επίσης πολύ σημαντική θέση στη χώρα και ως αθλήτριες αισθανόμαστε έντονα αυτή την εθνική υπερηφάνεια. Όταν μιλήσαμε με τους δύο προέδρους και στη συνέχεια επιστρέψαμε, ολόκληρη η χώρα μάς αγκάλιασε και μας στήριξε.
Πώς ήταν η προσαρμογή στην επιστροφή στην Ελλάδα και στο νέο προπονητικό περιβάλλον;
Βασιλική: Η μετάβαση δεν ήταν τόσο εύκολη, παρόλο που επιστρέφαμε στην πατρίδα μας. Καταρχάς, καταγόμαστε από τον Βόλο, οπότε έπρεπε να συνηθίσουμε τη ζωή στην Αθήνα, που είναι μια τεράστια πόλη. Είχαμε επίσης νέο διαμέρισμα, νέο πρόγραμμα προπονήσεων, νέους προπονητές, ουσιαστικά τα πάντα ήταν καινούργια. Χρειαστήκαμε, λοιπόν, λίγο χρόνο για να προσαρμοστούμε, αλλά πιστεύω ότι τα καταφέραμε καλά.
Άννα-Μαρία: Οι μήνες που προηγήθηκαν ήταν στην πραγματικότητα οι πιο δύσκολοι. Μετά τη Σιγκαπούρη μείναμε και πάλι χωρίς προπονητή, μέχρι να μετακομίσουμε στην Ελλάδα τον Μάρτιο. Έπρεπε, όμως, να συνεχίσουμε να προπονούμαστε. Παράλληλα, έπρεπε να σκεφτούμε αυτή τη σημαντική απόφαση που θα άλλαζε τη ζωή μας, ενώ ολοκληρώναμε και τις πανεπιστημιακές μας σπουδές…
Ειρήνη: Ήταν πάρα πολλά πράγματα μαζί και όλα συνέβησαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Αρχικά μείναμε σε ένα ξενοδοχείο στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, φυσικά, έπρεπε να προπονούμαστε. Στη συνέχεια, έπρεπε να μεταφέρουμε ολόκληρη τη ζωή μας στο νέο μας διαμέρισμα. Είχαμε 210 κούτες! Υπάρχουν ακόμη κάποια πράγματα που δεν έχουμε τακτοποιήσει, αλλά τώρα είναι πολύ καλύτερα και η μητέρα μας μάς βοήθησε πάρα πολύ.
Ουσιαστικά, ολοκληρώσαμε τη μετακόμιση μόλις πρόσφατα. Τον Σεπτέμβριο επιστρέψαμε στην Αυστρία για να διευθετήσουμε όλες τις εκκρεμότητες και να παραδώσουμε το διαμέρισμά μας.
Άννα-Μαρία: Όσον αφορά τις προπονήσεις, εδώ έχουμε πολύ καλές συνθήκες. Στην Αυστρία προπονούμασταν σε μόλις δύο ή τρεις διαδρομές της πισίνας, ενώ εδώ έχουμε ολόκληρη την πισίνα στη διάθεσή μας. Και φυσικά, έχουμε προπονητές! (γέλια). Δεν χρειάζεται πλέον να δουλεύουμε μόνες μας.
Όσο περιμέναμε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες με τα απαραίτητα έγγραφα, επικεντρωθήκαμε στην προπόνηση και στο να γνωριστούμε καλύτερα με τους προπονητές μας (σ.σ. εκείνη την περίοδο ήταν οι Μενγκ Τσεν, Τσέσι Χιμένεθ και Ζωή Βουτυράκη). Έπρεπε και εκείνοι να οργανώσουν τα πάντα για εμάς, καθώς η άφιξή μας ήταν εξίσου ξαφνική και για τους ίδιους.
Χρειαζόμασταν επίσης νέα χορογραφία για το ελεύθερο ντουέτο, καθώς δεν είχαμε παρουσιάσει κάποια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά. Η Βασιλική είχε επίσης δύο νέες χορογραφίες για τα σόλο της. Ήταν ένα τεράστιο εγχείρημα και όλοι έπρεπε να κινηθούμε πολύ γρήγορα και να προσαρμοστούμε.
Ειρήνη: Και μέσα σε αυτή τη μεγάλη αλλαγή, αντιμετωπίσαμε και δύσκολες στιγμές στην προσωπική μας ζωή. Χάσαμε τον θείο μας έναν μήνα πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Επίσης, μόλις δύο εβδομάδες μετά την άφιξή μας στην Ελλάδα, δεχθήκαμε ένα τηλεφώνημα που μας ενημέρωνε ότι ο Βάλτερ [Μπερ, αθλητικός διευθυντής της Αυστριακής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας] είχε φύγει από τη ζωή. Ήταν ένα μεγάλο σοκ για εμάς, καθώς τον είχαμε συναντήσει μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα.
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Παρίσι ήταν η πρώτη σας διοργάνωση με την Ελλάδα, αλλά και η πρώτη σας συμμετοχή μετά από έναν χρόνο απουσίας. Πώς αισθανόσασταν πριν από τους αγώνες;
Βασιλική: Για μένα δεν ήταν εύκολο. Είχα δύο νέες χορογραφίες και φυσικά ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Ωστόσο, περίπου ενάμιση μήνα πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τραυματίστηκα και την εβδομάδα πριν από τη διοργάνωση αρρώστησα πολύ. Είχα πολύ υψηλό πυρετό και δεν μπορούσα να προπονηθώ. Ήταν μια μεγάλη πρόκληση να διαχειριστώ όλες αυτές τις καταστάσεις.
Με όλα αυτά που είχαν συμβεί, είχα αρκετό άγχος, κυρίως επειδή ήθελα πραγματικά να τα πάω καλά. Ειλικρινά, στενοχωριέμαι λίγο που δεν μπόρεσα να απολαύσω όσο θα ήθελα την πρώτη μου διοργάνωση με την Εθνική ομάδα της Ελλάδας, αλλά και την επιστροφή μου στους αγώνες μετά από τόσο μεγάλο διάστημα.
Αυτό που μου έδωσε μεγάλη ώθηση και με παρακίνησε ήταν η παρουσία του κ. Κούβελου, ο οποίος ήρθε να μας παρακολουθήσει τόσο στους αγώνες όσο και στις προπονήσεις μας. Ήταν υπέροχο συναίσθημα να αισθάνομαι τόσο μεγάλη υποστήριξη, παρά το γεγονός ότι προσωπικά περνούσα μια περίοδο με πολύ άγχος. Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα στο Παρίσι και γι’ αυτό είμαι ικανοποιημένη με τον εαυτό μου. Βλέπω τη φετινή χρονιά περισσότερο ως μια μεταβατική περίοδο για μένα, καθώς χρειάστηκε να προσαρμοστώ σε πολλά νέα δεδομένα.
Ειρήνη: Για μένα, πραγματικά δεν έμοιαζε σαν να είχαμε μείνει έναν χρόνο μακριά από τους αγώνες. Ήταν σαν να είχαμε δει όλους τους ανθρώπους του χώρου μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, σε κάποιο Παγκόσμιο Κύπελλο ή σε άλλη διοργάνωση. Είχαμε το συνηθισμένο άγχος, αλλά ήμασταν κυρίως πολύ ενθουσιασμένες για αυτή τη διοργάνωση.
Ήταν επίσης ένα μοναδικό συναίσθημα να φοράμε τα γαλανόλευκα χρώματα στο σκουφάκι και στη στολή μας και να βλέπουμε γραμμένη πάνω τους τη λέξη «Greece».
Άννα-Μαρία: Ναι, μάλιστα, πιστεύω ότι ήμουν πιο ήρεμη από ποτέ! Όταν συζητούσαμε στο σπίτι για αυτή τη στιγμή, αρκετούς μήνες νωρίτερα, ανησυχούσα μήπως είχαμε περισσότερο άγχος από το συνηθισμένο, επειδή δεν είχαμε αγωνιστεί για έναν χρόνο. Τελικά, όμως, δεν έχω υπάρξει ποτέ τόσο ήρεμη. Όλα μου φαίνονταν οικεία και άνετα.
Ειρήνη: Ίσως η πίεση να αυξηθεί τα επόμενα δύο χρόνια, όσο πλησιάζουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ωστόσο, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού και μετά, πιστεύω ότι απολαμβάνουμε περισσότερο τις διοργανώσεις. Γενικά, είμαστε πιο ήρεμες και γνωρίζουμε καλύτερα τι πρέπει να κάνουμε. Εστιάζουμε σε αυτό, ώστε να μπορούμε να απολαμβάνουμε περισσότερο ολόκληρη την εμπειρία.
Πώς αισθανθήκατε όταν ακούσατε τον ελληνικό εθνικό ύμνο να παίζει προς τιμήν σας;
Ειρήνη: Ήταν πολύ συγκινητικό. Την τελευταία φορά που είχαμε ακούσει τον εθνικό ύμνο ήταν στο COMEN Cup το 2011. Όταν, λοιπόν, τον ακούσαμε ξανά, ανατριχιάσαμε. Είναι μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας μας και πραγματικά ένα αξέχαστο συναίσθημα.
Ήταν επίσης πολύ ξεχωριστό επειδή βρισκόταν εκεί η μητέρα μας. Δεν είχε καταφέρει να έρθει ούτε στη Σιγκαπούρη ούτε στην Πορτογαλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα την προηγούμενη χρονιά. Έτσι, η παρουσία της στο Παρίσι ήταν πραγματικά πολύ συγκινητική.
Άννα-Μαρία: Επίσης, η πρώτη φορά που ακούσαμε τον αυστριακό εθνικό ύμνο προς τιμήν μας ήταν στο Μπακού, στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015, όταν αγωνιστήκαμε στο τεχνικό ντουέτο με τη χορογραφία στη μουσική της «Λίμνης των Κύκνων». Ήταν επίσης η πρώτη φορά που κατακτήσαμε μετάλλιο για την Αυστρία.
Τώρα, η πρώτη φορά που κατακτήσαμε μετάλλιο για την Ελλάδα μετά την επιστροφή μας ήταν και πάλι με τη μουσική της «Λίμνης των Κύκνων». Αυτή η μουσική έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.
Ποια είναι τα σχέδιά σας για την επόμενη αγωνιστική περίοδο;
Βασιλική: Φυσικά, ο μεγάλος στόχος για όλες μας είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Προσωπικός μου στόχος είναι να παρουσιάσω τον καλύτερό μου εαυτό και, φυσικά, να κατακτήσω ένα μετάλλιο στο σόλο. Θέλω να παλέψω και να διεκδικήσω την κορυφή. Στη συνέχεια, θα συμμετάσχουμε και σε κάποια Παγκόσμια Κύπελλα, ενώ ίσως αγωνιστούμε και στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες. Την προηγούμενη φορά, όμως, το πρόγραμμα περιλάμβανε μόνο ντουέτα και ομαδικά αγωνίσματα, οπότε θα δούμε τι θα γίνει.
Άννα-Μαρία: Για εμάς, στο ντουέτο, πιθανότατα θα ακολουθήσουν επίσης κάποια Παγκόσμια Κύπελλα, οι Ευρωπαϊκοί Αγώνες και φυσικά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Θέλουμε πάντα να βελτιωνόμαστε και να εξελισσόμαστε ακόμη περισσότερο. Θέλουμε να μας αρέσει αυτό που βλέπουμε στις εμφανίσεις μας. Οι βασικοί μας στόχοι, λοιπόν, είναι οι καλές εμφανίσεις και η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα Παγκόσμια Κύπελλα, στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ώστε να εξασφαλίσουμε την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Σε πιο μακροπρόθεσμο ορίζοντα, ο στόχος είναι το Ολυμπιακό χρυσό μετάλλιο και θα παλέψουμε γι’ αυτό.
Ειρήνη: Αισθανόμαστε ότι μπορούμε να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα και ότι το σώμα μας έχει ακόμη πολλή δύναμη. Νιώθουμε πολύ ανανεωμένες και γεμάτες ενέργεια, οπότε πιστεύω ότι μπορούμε πραγματικά να πιέσουμε ακόμη περισσότερο τους εαυτούς μας.
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι πιστεύουν τόσο πολύ σε εμάς μάς δίνει επίσης μεγάλη δύναμη. Φυσικά, θα θέλαμε να ακούσουμε τον εθνικό μας ύμνο τόσο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα όσο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, γιατί αισθανόμαστε τη στήριξη που υπάρχει γύρω μας.
Μετά από όλα όσα έχετε περάσει τα τελευταία χρόνια, τι ήταν αυτό που σας έκανε να συνεχίσετε και να δώσετε στον εαυτό σας ακόμη μία ευκαιρία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Άννα-Μαρία: Αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, δώσαμε μια συνέντευξη στην οποία είχαμε πει ότι ίσως σταματούσαμε. Ήταν πολύ σύντομα μετά τους Αγώνες και τα συναισθήματά μας ήταν έντονα.
Στη συνέχεια, απομακρυνθήκαμε για ένα διάστημα από την πισίνα, πήγαμε διακοπές και επιστρέψαμε στην Ελλάδα. Θέσαμε επίσης στον εαυτό μας δύσκολα ερωτήματα, όπως το γιατί συνεχίζουμε να το κάνουμε αυτό.
Τότε θυμηθήκαμε το πάθος μας. Αυτό που τελικά επικράτησε ήταν η αγάπη μας για το άθλημα. Πιστεύουμε πραγματικά ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και θα παλέψουμε μέχρι το τέλος.














