Και να που ήρθε ξανά εκείνη η ώρα για ένα ντέρμπι διαφορετικό απ’ όλα όσα προηγήθηκαν (τουλάχιστον) στην τελευταία 30ετία. Μοιάζει με το ξεκίνημα συναρπαστικού ταξιδιού στον χρόνο έστω κι αν στο πέρασμα του αλλοιώθηκαν οι συνθήκες διεξαγωγής αυτών των αγώνων αφαιρώντας τον ρομαντισμό, τη μοναδικότητα και τις cult καταστάσεις των 80ies. Σε αυτή τη διαδρομή των τριάντα χρόνων, ήταν διαφορετικός ο βίος της κάθε ομάδας. Η φθορά της λάμψης αυτών των αγώνων (λόγω μη διεκδίκησης υψηλών στόχων) ήταν αναπόφευκτη, πιο ενοχλητική όμως ήταν η συντονισμένη προσπάθεια απαξίωσής τους ακόμη και από τα Media. Τώρα, ακόμη και οι (τότε) αδιάφοροι, μεταφέρουν τον ενθουσιασμό μιας πόλης.
Επιστρέφοντας στο «σήμερα», για τον Άρη το ντέρμπι έχει δύο βασικούς άξονες. Αγωνιστικά, δεν έχει τίποτα περισσότερο να κάνει από την κατάθεση της ταυτότητάς του στο παρκέ. Είναι αυτή που κέρδισε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό κι έχει οδηγήσει τους «κίτρινους» σ’ ένα εντυπωσιακό σερί νικών σε παιχνίδια υψηλού βαθμού δυσκολίας. Οι τελευταίες νίκες των δύο αιωνίων της Αθήνας έδειξαν ξεκάθαρα ότι, τελικά, οι εμφανίσεις του στο Nick Galis Hall ήταν και «συνέπεια» των πραγμάτων που κάνει η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη στο παρκέ.














