Με ιδιαίτερο εκκλησιαστικό ενδιαφέρον γίνεται δεκτή η νέα σελίδα της αρχιερατικής πορείας του Θεοφιλεστάτου κ. Επιφανίου, ο οποίος λαμβάνει τον ιστορικό τίτλο του Επισκόπου Εξαμιλίου, ενός εκ των παλαιών εκκλησιαστικών τίτλων της Ανατολικής Θράκης και της κανονικής παραδόσεως της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.
Η πάλαι ποτέ διαλάμψασα Επισκοπή Εξαμιλίου υπαγόταν ιστορικά στη Μητρόπολη Ηρακλείας Θράκης και συνδεόταν με την περιοχή της χερσονήσου της Καλλιπόλεως, περιοχή με ιδιαίτερη ιστορική και πνευματική σημασία για τον Ελληνισμό της Ανατολής και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η εκκλησιαστική παρουσία της επισκοπής μαρτυρείται ήδη από τη βυζαντινή περίοδο μέσα από τα εκκλησιαστικά τακτικά και πατριαρχικά έγγραφα, ενώ κατά τους μεταγενεστέρους αιώνες η διοικητική της πορεία συνδέθηκε στενά με τη Μητρόπολη Ηρακλείας και αργότερα με τη Μητρόπολη Καλλιουπόλεως και Μαδύτου.
Μετά τα γεγονότα των αρχών του 20ού αιώνος και την αναγκαστική έξοδο του Ελληνισμού από τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής, η Επισκοπή Εξαμιλίου έπαψε να λειτουργεί ως ενεργός γεωγραφική εκκλησιαστική περιφέρεια και διατηρήθηκε ως ιστορικός και τιμητικός τίτλος του Οικουμενικού Θρόνου, υπενθυμίζοντας τη ζώσα μνήμη των ιστορικών επαρχιών της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.
Μέσα σε αυτό το ιστορικό και εκκλησιολογικό πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία η απονομή του τίτλου στον Θεοφιλέστατο κ. Επιφάνιο. Ο Θεοφιλέστατος, ελληνικής καταγωγής και με πολυετή εκκλησιαστική παρουσία, συνδέεται διαχρονικά με την παράδοση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχοντας διακονήσει και στους κόλπους της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας. Η νέα εκκλησιαστική του πορεία συνδέεται πλέον εκ νέου με τη Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και τη διαχρονική κανονική της παράδοση.
Η επιλογή του ιστορικού τίτλου του Εξαμιλίου δεν φέρει μόνον διοικητικό χαρακτήρα, αλλά και βαθύτερο συμβολισμό, καθώς αναδεικνύει τη διαρκή μέριμνα του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης των επαρχιών του Θρόνου και της πνευματικής παρακαταθήκης της Ανατολής.
Ο Θεοφιλέστατος κ. Επιφάνιος συνεχίζει την αρχιερατική του παρουσία με πνεύμα εκκλησιαστικής ευθύνης, διακονίας και σεβασμού προς την εκκλησιαστική τάξη και παράδοση, στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν διαχρονικά τη μαρτυρία και την αποστολή της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.
Σε μία εποχή κατά την οποία η Ορθοδοξία καλείται να ανταποκριθεί σε σύνθετες εκκλησιαστικές και γεωεκκλησιαστικές προκλήσεις, η ανάδειξη ιστορικών τίτλων και η συνέχιση της παραδόσεως του Οικουμενικού Θρόνου υπενθυμίζουν τη σημασία της θεσμικής συνέχειας, της εκκλησιαστικής ευθύνης και της ενότητος του ορθοδόξου πληρώματος.
