Τραμπισμός…. ο νέος φανατισμός…

57

Με αφορμή τις πρόσφατες εχθροπραξίες που σημειώθηκαν στο Καπιτώλιο, καλό θα ήταν να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τη συζήτηση περί φανατισμού. Πόσο επικίνδυνη είναι άραγε για τη Δημοκρατία μας η εμφάνιση τέτοιων βίαιων εκτρόπων;

Αναμφίβολα, μία από τις συνηθέστερες μορφές φανατισμού είναι ο κομματικός φανατισμός. Όπως έλεγε κάποτε ο Κώστας Βουτσάς «Όσοι δεν βγάζουν λεφτά από τη πολιτική, είναι φανατικοί». Η φράση του μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ, αφού υπό αυτό το πρίσμα, τα άτομα που τείνουν να υιοθετούν απόλυτα τις απόψεις και την ιδεολογία ενός κόμματος ή πολιτικού προσώπου, υποστηρίζοντας το με θέρμη και απορρίπτοντας, χωρίς δεύτερη σκέψη ή περαιτέρω εξέταση, τις γνώμες των υπόλοιπων πολιτικών μερίδων, θεωρώντας κάθε πράξη του κόμματος που υπηρετούν, ως την ορθότερη.

Μάλιστα, αδυνατούν να «σταθούν» σε έναν εποικοδομητικό πολιτικό διάλογο, καθώς η μόνη τους ανησυχία είναι να επιβάλλουν τις δικές τους κομματικές πεποιθήσεις, αγνοώντας επιδεκτικά την αξία των αντεπιχειρημάτων.

Που οφείλεται όμως η άνθιση του συγκεκριμένου φαινομένου;

Συχνά ο φανατισμός προκύπτει ως αντίβαρο στις ανασφάλειες και στις αβεβαιότητες των ανθρώπων, οι οποίοι επιζητούν τη σταθερότητα, σε μία ασταθή περίοδο γι’ αυτούς (λ.χ. κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά, πολιτικά, ηθικά). Έτσι, δεν είναι λίγες οι φορές που πέφτουν θύματα της πολιτικής προπαγάνδας, γινόμενοι έρμαια ενός «παιχνιδιού» συμφερόντων και κατάκτησης της εξουσίας, καθώς παρασύρονται από τη συναισθηματική φόρτιση που τους δημιουργεί ο διχασμός τους. Σε αυτή τη φάση η αντικειμενικότητα, η λογική αποτίμηση και η ψυχραιμία απουσιάζουν, αφού τη θέση τους «παίρνει» ο εγωισμός.

Ακόμη, η άγνοια της ιστορίας, η έλλειψη κριτικής σκέψης και ουσιαστικής παιδείας, έχει «καταδικάσει» αρκετές γενναίες να ξαναζήσουν το παρελθόν, στο παρόν τους. Η οικονομική ανέχεια πολλές φορές έχει ωθήσει τους πολίτες να αναζητήσουν καταφύγιο ή μία διέξοδο σε ιδεολογικές παρατάξεις, οι οποίες τους δίνουν την ελευθερία να εκφράσουν την αγανάκτηση τους.

Από την επίθεση στο Καπιτώλιο, διαπιστώσαμε ότι η επιρροή που μπορεί να ασκηθεί από ένα πρόσωπο στη μάζα είναι τεράστια, με πιθανώς επικίνδυνες συνέπειες στην εύρυθμη και ομαλή λειτουργία των κοινωνιών. Νέοι άνθρωποι, με οικογένειες, βρέθηκαν νεκροί από τη μία στιγμή στην άλλη, είτε θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή στο βωμό των πολιτικών σκοπιμοτήτων, είτε επειδή ανήκαν στη πλευρά των αντιφρονούντων. Συνεπώς, αντιλαμβανόμαστε και την ηθική διάβρωση των οπαδών του Τράμπ, καθώς εκτός ότι υπονομεύτηκε η δημοκρατία, απαξιώθηκε η αξία της ανθρώπινης ζωής και ο σεβασμός απέναντι στους συνανθρώπους μας.

Δέσποινα Κοτρόγια

Απάντηση